poring-kung

บทที่ 8 คลังแสง

                “ตื่นเร็วอาซาโมะ” เสียงปลุกจากข้างฟาดังขึ้น อาซาโมะกำลังถูกเขย่าตัวอยู่ ซึสึกินั่นเอง เธอกำลังพยายามปลุกเขา เขาขี้เซาเกินไปแน่เลย เขาพยายามตื่นขึ้น แต่เปลือกตาของเขายังติดกันอยู่

                “ตื่นเร็ว” เธอปลุกเขาอีกที เขาลืมตาโพลงขึ้น ยังคงงุนงงอยู่ ตอนนี้ยังมืดอยู่ น่าแปลกมากที่มีคนมาปลุกตอนดึๆแบบนี้

                “มาปลุกทำไมดึๆงี้ล่ะ” อาซาโมะเอ่ยขึ้น เขายังคงง่วงอยู่ ลาฮานกำลังบิดขี้เกียจอยู่

                “อย่ามาทำตลกน่า เรากะจะไปเอาซีลไนเตรทในคลังแสงตอนนี้น่ะ ลืมแล้วเหรอ”

            “จริงด้วยสิ ขอบใจน่ะที่ปลุก จริงๆน่ะ”

            “งั้นก็รีบๆลุก ไปกันได้แล้ว”

            เขาพยายามลุกขึ้น บิดขี้เกียจและหาว เขาพึ่งนอนไปแค่ 2 ชั่วโมงและก็ยังคงง่วงอยู่ ทั้งสองแอบย่องผ่านที่นั่งของนางพยาบาลเวรอย่างเงียบๆ และลงลิฟต์ไป พวกนางพยาบาลไม่ได้สังเกตพวกเขาเลย ยังโชคดีอยู่ แต่โชคนี้จะอยู่ไปถึงไหนกันน่ะ เขาคิด

                ที่ชั้นล่างสุด มีคนอยู่แค่ไม่กี่คน นั่งอยู่แต่ตรงที่แสงไฟสลัวๆส่องอยู่ คนพวกนั้นไม่ได้สนใจพวกเขาเลย พวกเขาจึงเดินไปอย่างเรื่อยเปื่อย ในที่สุดก็ไปถึงประตู พวกเขาเปิดออกไปและก็ได้พบถนนที่คุ้นเคย พื้นอิฐตัวหนอนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ทั้งสองพยายามเดินให้เบาและมั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้

                เลี้ยวตรงข้างน้ำพุไปทางตะวันตกจนสุดทาง พวกเขาออกมานอกเมืองพอสมควร คลังแสงเป็นสถานที่ที่ใหญ่มากๆ มันใหญ่พอๆกันโรงยิมที่โรงเรียนแต่ใหญ่กว่ามาก หน้าประตูมียามเฝ้าอยู่ ยามพวกนั้นกึ่งหลับกึ่งตื่น ซึสึกิจึงร่ายมนตร์ใส่พวกเขา

                พวกเขาหลับสนิทเลย  “พวกเขาจะตื่นในไม่กี่นาที รีบเข้าล่ะ” ซึสึกิว่า แล้วพวกเขาก็ย่องไปเงียบๆ เข้าไปหายามและหยิบพวงกุญแจที่เอวของยามมาทั้งพวง มีลูกกุญแจอยู่สองสามดอก ทันทีที่พวกเขามาถึงหน้าคลังแสงก็เริ่มลองกุญแจ เดี๋ยวน่ะ แม่กุญแจอันใหญ่ยักษ์เท่ากระเป๋าหิ้วนี่ไม่มีรูกุญแจ เป็นไปไม่ได้ คือว่า...มันเป็นแม่กุญแจน่ะ ให้ตายเถอะ

                “บางทีนี่อาจเป็นแม่กุญจรหัสลับ” ซึสึกิบอก

                “แม่กุญแจอะไรน่ะ?” อาซาโมะถาม

                “แม่กุญแจรหัสลับ มันจะเปิดก็ต่อเมื่อเราบอกรหัสลงไป”

            “งั้นเหรอ แล้วเราจะรู้รหัสได้ไง”

            “บางทีมันอาจจะ อ้อ นี่ไง” ซึสึกิพินิจดูพวงกุญแจนั้น มีคำบางอย่างเขียนไว้อยู่ ว่า “อาวุธที่ดีที่สุด จงเผยตัวแก่ข้าผู้มาเยือน” ซึสึกิเอ่ยขึ้น และแม่กุญแจนั้นก็ปลดออก อาซาโมะและซึสึกิพยายามเอามันออกจากที่คล้องให้เงียบเชียบที่สุด และพยายามวางมันลง แม่กุญแจนี่หนักสุดๆเลย เหมือนลูกโบว์ลิ่งไม่มีผิด ทำไมคนที่นี่ชาสงสรรค์สร้างอย่างนี้น่ะ อาซาโมะคิด

                ในนั้นเป็นห้องขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยอาวุธแปลกๆเต็มไปทั่ว รถถังติดปีก หอก ธนู ดินปืน ปืนยาว ปืนสั้น ทุกอย่างเท่าที่จะนึกได้อยู่ในนี้ พวกเขาเดินไปทั่วเพื่อหาตู้ใส่สารเคมี มันอาจอยู่ที่ไหนก็ได้

 

                เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง พวกเขาก็ยังหามันไม่เจอ หาแล้วหาอีก แต่ก็ไม่เจอ

                “นี่มันบ้าชัดๆ” อาซาโมะเริ่มบ่นออกมา

                “นั่นสิ ที่นี่มันบ้าชัดๆ เราจะหาของพวกนั้นได้ยังไงกัน” ซึสึกิก็เริ่มหมดความอดทนเช่นกัน ภูตของซึสึกิเกาะอยู่บนบ่าของเธอ

            ทันใดนั้นเอง ประตูขนาดใหญ่ของคลังแสงก็เปิดขึ้น ยามที่ซึสึกิทำให้หลับเข้ามาข้างใน เขาถือไฟฉายอยู่ด้วย ภูตมังกรสีแสดของเขาสอดส่องสายตาของมันไปทั่ว มันมีขนาดเท่าหมาตัวใหญ่ๆ ทั้งยามและภูตของเขามีแววตามั่งร้ายทั้งคู่

                ซึสึกิและอาซาโมะรีบไปซ่อนทันที อะไรก็ได้ที่บังพวกเขาได้ ภูตมังกรหันมาทางพวกเขาทันที มันยืดตัวและกระซิบกับเจ้านายของมัน ยามคนนั้นวิ่งมาทางพวกเขาทันที เร็วมากด้วย มังกรกระพือปีกและพุ่งเข้าใส่ซึสึกิทันที ยามจับอาซาโมะได้ เขาพยายามเตะต่อย แต่ยามคนนั้นไม่สะทกสะท้านอะไรเลย จนกระทั่งเขาทำไฟฉายในมือของยามหล่น ยามยิ่งเอามือมาจับเขามากกว่าเดิมเสียอีก แรงบีบนั่นช่างมหาศาล ถ้าเขามองเห็นมือของตัวเองได้มันคงเริ่มเป็นสีม่วงแล้วแน่เลย

                “ไอ้เด็กเวร แกมาทำอะไรที่นี่” ยามคนนั้นตะคอกใส่

                “ปล่อยเราน่ะ” ซึสึกิบอก เธอพยายามตบภูตมังกรของเขา มันไล่เธอจนจนมุม ส่วนแม่รี่ภูตนกพิราบของเธอก็จิกเจ้ามังกรอย่างเอาเป็นเอาตาย

                ลาฮานกระโจนเข้าใส่ยามคนนั้นทันที เขาตกใจจนคลายมือออก อาซาโมะรอดแล้ว เขาเข้าไปชกยามทันที นั่นทำให้ภูตมังกรของยามคนนั้นวิ่งกลับมาหาเจ้านายของมันทันที ทั้งคู่อยู่ห่างกันมากเกินไปแล้วสิน่ะ

                ทั้งคู่พยายามวิ่งหนี ไปตรงจุดที่คิดว่าเป็นประตู พวกเขามึนหัวไปหมดแล้ว ยามคนนั้นลุกขึ้นมา เขาพูดบางอย่างกับภูตมังกรของเขาและมันก็กลายร่างเป็นมังกรตัวใหญ่ขนาดเท่าบ้านสักหลัง คลังแสงนี่ใหญ่พอที่มังกรนั่นจะอยู่ได้ ยามคนนั้นกระโจนขึ้นหลังภูตของเขา และภูตมังกรของเขาก็วิ่งมาอย่างรวดเร็ว ก้าวเดียวของมันใหญ่เท่าสิบก้าวของคนทั่วไป ไม่ช้ามันก็ตามมาทัน

                ขามหึมาของมันกดลงไปที่ตัวของอาซาโมะทันที เขาเจ็บปวดกว่าตอนโดนบีบข้อมือซะอีก ซึสึกิเริ่มร่ายมนตร์ใส่มังกรนั่น แต่มันไม่ได้ผลเลย

                “อาโฟร์ ช่วยด้วย” อาซาโมะตะโกนออกมา

                ทันใดนั้นเอง กลุ่มอากาศสีเงินส่องประกายก็มารวมตัวกันเป็นร่างหญิงสาวผมยาวสีเงินส่องประกาย เธอลอยอยู่เหนือพื้น อาโฟร์ง้างมือออก แล้วตบอากาศอย่างเต็มแรง แต่นั่นไม่ใช่แค่นั้น มังกรนั่นปลิวไปชนกับรถถังพวกนั้น อาซาโมะก็ด้วย อาโฟร์วาดมือลงบนอากาศและอาซาโมะก็ลอยลงมาและลงบนพื้นอย่างปลอดภัยก่อนที่มังกรจะเข้าปะทะกับรถถังขนาดใหญ่พวกนั้น

                ยามคนนั้นสลบไปแล้ว รวมทั้งภูตมังกรของเขาด้วย

                “ขอบคุณครับ” อาซาโมะกล่าว

                “ไม่เป็นไร รีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว” นางบอก

                “เรากำลังหาของอยู่น่ะครับ”

            “ข้าก็ว่างั้น พวกเจ้าเดินวนไปวนมานานมากเลยน่ะ”

            “คุณเห็นพวกเขาด้วยงั้นเหรอ”

            “แน่นอน ข้าเห็น เจ้ากำลังหาอะไรอยู่ล่ะ”

            “ซีลไนเตรทค่ะ” ซึสึกิบอก

                “สารเคมีงั้นสิน่ะ มีทางลับอยู่ตรงนั้นแน่ะ” อาโฟร์ชี้ไปที่ผนังว่างเปล่าที่ตรงสุดคลังแสง มันอยู่ตรงข้ามกับประตูทางเข้าเลย

                “ผมไม่เห็นอะไรเลย” อาซาโมะบอก พลางทำหน้างุนงง

                “พนันกันมั้ยล่ะ” นางพูดเสร็จก็เริ่มวาดมือลงในอากาศอีกครั้ง พึมพำคาถาบางอย่าง ทันใดนั้นตรงผนังนั่นก็ปรากฏแสงระยิบระยับขึ้นมา มันเหมือนฝุ่นผงบางอย่างที่สะท้อนแสงได้ พวกมันรวมตัวกัน ผงพวกนั้นสะท้อนภาพได้ มันเหมือนกระจกเลย พวกมันรวมตัวกัน ใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น มันสะท้อนภาพประตูคลังแสงขึ้นมา  “ทีนี้ก็ลองแตะมันสิ” นางสั่ง

                อาซาโมะเดินเข้าไปแตะแสงเหล่านั้น พวกมันส่องแสงจ้าออกมาจนแสบตา สักพักมันก็หายไป แล้วประตูไม้ก็ปรากฏขึ้น มันมีขนาดเท่าประตูธรรมดา ไม่มีป้ายอะไรอยู่บนนั้น เขาบิดลูกบิดมันออก และเมื่อมันเปิด ข้างในนั้นเป็นชั้นวางของมากมาย โถแก้วเจียระไนมากมายเรียงรายอยู่ ขวาดพลาสติก กล่องไม้ และขวดบางอย่างที่ไม่รู้ว่ามันทำจากอะไรก็เยอะซะด้วย

                “คุณรู้ได้ยังไง” อาซาโมะถาม

                “เอาเป็นว่า ข้าอยู่มานานแล้วก็แล้วกัน” นางว่า และหายตัวไป

                “นางใจดีน่ะ” อาซาโมะว่า

                “เธอไม่สงสัยเลยงั้นเหรอว่าพรายจะช่วยเราทำไมกัน” ซึสึกิเอ่ย

                “ไม่นี่ ทำไมเหรอ”

            “พรายไม่น่าจะคอยช่วยมนุษย์น่ะ นี่มันแปลกมากเลย”

            ซึสึกิกังวลมาเกินไปแล้ว เขาไม่สนใจแล้วไล่นิ้วลงตามขวดแก้วทั้งหลาย ในที่สุด ก็เจอแล้ว ซีลไนเตรท เขาหยิบมันมาอย่างง่ายดาย แต่พอมาคิดอีกที ถ้าเขาเอาไปหมดเขาต้องโดนค้นตัวแน่เลย น่าจะเอาขวดอะไรมาใส่มันน่ะ

                “ลืมขวดหรือไง” ซึสึกิเอ่ยอย่างเย้ยหยัน เธอหยิบขวดแก้วขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้ มันมีขนาดเล็กๆพอจะใส่น้ำไม่กี่หยด

                “ขอบใจ” เขาโมโหนิดๆที่ต้องโดนสบประมาท แต่ยังไงเธอก็ช่วยได้มากเลยนั่นแหละ

                ทั้งคู่เดินออกไปอย่างเงียบเชียบภูตมังกรนั่นคืนร่างแล้ว ซึสึกิร่ายคาถาลบความทรงจำใส่ยามคนนั้น เธอหวังว่ามันจะได้ผล เพราะเธอยังเก่งไม่พอ

                ในที่สุด ทั้งคู่ก็ออกมาจากในนั้นได้อย่างเงียบเชียบที่สุด

                “อยากโดนไล่ล่าอีกมั้ยล่ะ” ลาฮานเอ่ยขึ้น

                “ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ขอบคุณ” ทั้งคู่หัวเราะเล็กน้อยขณะเดินกลับไปที่โรงพยาบาล

 

                หลังจากที่ทั้งสองกลับมาถึงโรงพยาบาลนั้น เป็นเวลาราวตีหนึ่งแล้ว ลอร์ดแซนเดอร์กับสก๊อตหลับไปแล้ว ทั้งคู่ย่องหลบพยาบาลมาเหมือนเดิม แล้วก็สำเร็จอีกด้วยการที่ซึสึกิทำให้ของบางอย่างในห้องเก็บของตกลงมาเพื่อดึงดูดความสนใจ ครั้งนี้ทั้งคู่ยังโชคดีอยู่

                “วันนี้ลุ้นระทึกดีเนอะ” อาซาโมะเอ่ย

                “ใช่เลย เล่นเอาเหงื่อตกเลย แหะๆ” ซึสึกิพูด

                “ปัญหายังไม่จบน่ะสิ เรายังต้องหาของอีกตั้ง 3 อย่าง ขนอินทรีย์นี่เอาจากภูตของลอร์ดแซนเดอร์ไม่ได้เหรอไง”

            “ไม่ได้หรอก เพราะภูตไม่ใช่สิ่งมีชีวิตนั้นๆจริงๆ ก็แค่รูปร่างเหมือนเท่านั้น”

            “แล้วเราจะทำยังไงล่ะ”

            “ฉันพอจะนึกร้านดีๆออกน่ะ แต่มันไม่ได้อยู่ที่นี่ บางทีพอเดินทางไปที่โลกของผู้ใช้เวทมนตร์เราจะไปกัน”

            “เมื่อไหร่ล่ะ”

            “พรุ่งนี้เช้า”

            “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”

            “คาถาลบความทรงจำที่ฉันร่ายไปทำให้เขาจำหน้าเรากับภูตของเราไม่ได้ แต่ถ้าเขาเห็นหน้าเราหรือภูตของเรา เขาก็จะจำได้ นั่นจะทำให้เราถูกจับและอาจไม่ได้เดินทางไปไหนเลยก็ได้นอกจากคุกที่ไหนสักแห่ง หวังว่าเธอจะเข้าใจน่ะว่าเราตกอยู่ในสถานะยังไง”

            “แล้วทำไมไม่ใช้คาถาที่ลบจนหมดเลยซะล่ะ”

            “ฉันไม่มีเวลามากพอจะทำอย่างงั้นหรอกน่ะ แล้วฉันก็ยังไม่เก่งพอจะทำแบบนั้นด้วย ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว รีบนอนเถอะจะได้ตื่นไวๆ”

            ซึสึกิล้มตัวลงนอนและหลับไปในทันที อาซาโมะจึงตัดสินใจนอนด้วยเพราะเขาเองก็ง่วงมากแล้วด้วย