poring-kung

บทที่ 1 ผลึกแก้ว

            เป็นเวลาบ่าย นักเรียนทุกคนเริ่มทยอยออกจากโรงเรียนประถม ต่างแยกย้ายขึ้นรถไฟฟ้าบ้าง รถเมล์บ้าง หรือไม่ก็เดินตามทางเท้า หลังจากการมอบผลการเรียนปลายปีนี้จบสิ้นลง ทุกคนก็จะได้พักในปิดเทอมครั้งใหญ่ที่กินเวลากว่าสองเดือน

                อาซาโมะเดินไปที่รถไฟฟ้าและกำลังหยิบบัตรออกมาจากกระเป๋าตังค์อย่างเหม่อลอย เขาเป็นเด็กชายอายุราว 12 ปี ผมยาวแค่คอ

                “อาซาโมะคุง รอด้วยสิ” เสียงนั้นทำให้อาซาโมะถึงกับสะดุ้ง แน่ล่ะ เขากำลังเหม่อลอยอยู่นี่ อะไรๆก็ทำให้ตกใจได้ทั้งนั้นแหละ

                เขารวบรวมสติแล้วหันไปหาเด็กหญิงผู้กำลังวิ่งอย่างเอื่อยๆมาหาเขาโดยห่างออกไปรราวสิบเมตร และเอ่ยขึ้น

                “ซึสึกิหรอกเหรอ” ซึสึกิเป็นเด็กหญิงผมยาวถึงกลางหลัง มัดผมแต่บางครั้งก็ปล่อยผม เธออายุ 12 ปีเหมือนกัน

                “หมายความว่าไง แต่ช่างมันเถอะ วันนี้ก็เรียนจบแล้ว เธอวางแผนสำหรับผิดเทอมหรือยัง” เด็กสาวพูดรัวใส่และหอบนิดๆจากการวิ่งเหมือนนักวิ่งมาราธอนไม่มีผิด

                “ยังเลย ฉันคิดว่าจะไปเที่ยวกับป้ากับลุงน่ะ พวกเขากะจะพาฉันเข้าโตเกียวแหละ”

                “นั่นสิเนอะ ส่วนฉันยังไม่ได้คิดเลย” เธอหัวเรอะคิกๆหลังจากพูดเสร็จ

                ทั้งคู่เดินเข้าไปที่ชานชาลา รอรถไฟอยู่ เมื่อรถไฟมา ผู้คนมากมายก็กรูกันออกจากรถไฟอย่างรวดเร็ว และเช่นกัน พวกเขาก็เข้าไปอย่างเร็วเช่นกัน บรรยากาศแบบนี้หาได้ง่ายๆทุกวันที่มาโรงเรียนนั่นแหละ หลังจากที่รถไฟแล่นไปได้ราวสิบยี่สิบนาที ทั้งคู่ก็ลงจารถไฟและออกมานอกสถานี

                “เธอจะไปหาป้าฉันอีกเหรอ”อาซาโมะถามขณะที่ทั้งคู่เดินอยู่บนทางเท้า

                “จะไปขอบคุณสำหรับหลายๆเรื่องน่ะ ก็เช่นเรื่องที่ตัดผมฟรีให้ฉันบ่อยๆไง”

                ป้าของอาซาโมะเป็นเจ้าของร้านทำผม ทุกวันเขาต้องไปนั่งรอในร้านที่มีกลิ่นของน้ำหอมและแชมพูฟุ้งทั่ว จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังสะอิดสะเอียนอยู่แม้จะน้อยลงจากตอนแรกก็ตาม ส่วนลุงทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวงในโตเกียวอยู่ เขากลับบ้านดึกในบางวัน แต่ทั้งคู่ก็รักกันมาก โชคร้ายที่ป้ายังไม่มีลูกสักที ส่วนพ่อแม่ของเขาก็จากไปนานแล้ว อย่างน้อยป้ากับลุงก็บอกอย่างนั้น แต่เขาไม่อยากไปกังวลถึงมันมาก เพราะเขาจำหน้าพ่อแม่เขาไม่ได้เลย  เขามาอยู่กับลุงกับป้าตั้งแต่จำความได้ เขาลืมไปแล้วว่าตั้งแต่เมื่อไหร่

                ทุกวันหลังจากกลับจากโรงเรียน บางทีซึสึกิก็มาที่ร้านทำผมของป้าของเขา แต่ทุกวันเขาต้องทนกลิ่นพวกนั้นแล้วรอกลับบ้านพร้อมป้าของเขา เวลาว่างตอนนั้นก็เอาไปทำการบ้านหรืออ่านการ์ตูนเป็นครั้งคราว ร้านทำผลของป้าไม่ได้ทำเงินได้มากนัก แต่ลุงก็มีเงินอยู่ในธนาคารและยังมีเงินเดือนที่สูงอีกด้วย

 

                ทั้งคู่มาถึงร้านทำผมของป้าของอาซาโมะ และก็เดินเข้าไปในร้าน ข้างในเต็มไปด้วยกลิ่นเดิมๆที่น่าสะอิดสะเอียนแสบจมูก เก้าอี้ทำผมและโซฟาที่เงาวับก็ตั้งอยู่ สักพักป้าก็ออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน ผมสีน้ำตาลยาวและมัดปลายเหมือนเดิม เธอพูดกับทั้งสอง

                “อ้าว สวัสดีจ๊ะ อาซาโมะและซึสึกิจัง วันนี้มาทำผมหรือปล่าวจ๊ะ”

            “หนูมาขอบคุณนิดหน่อยน่ะค่ะ แล้วก็เอาคุกกี้มาฝากด้วย หนูอบเองเลยน่ะค่ะ”

            พูดเสร็จ เธอก็ยื่นถุงกระดาษสีขาวที่ติดโบว์ริบบิ้นสีแดงให้ ข้างในเป็นคุกกี้สีครีมน่าทาน และเช่นเคย มีชิ้นที่ไหม้มาสองสามชิ้น ถึงซึสึกิจะทำอาหารและขนมเก่งก็ตาม แต่เธอมักพลาดบางจุดบ่อยๆ

                “วันนี้ลุงกลับดึกน่ะ”ป้าพูดและพูดต่อว่า “วันนี้ป้าก็จะปิดร้านเร็วเหมือนกัน เพราะลุกค้าประจำกลับกันไปหมดแล้ว เย็นนี้จะมีสตูเนื้อน่ะ ซึสึกิจังอยากกินด้วยมั้ยล่ะ”

                “ก็ดีค่ะ หนูขอยืมโทรศัพท์โทรไปบอกพ่อแม่หน่อยน่ะค่ะ” เธอพูดแล้วก็เดินไปที่โทรศัพท์ที่หลังร้าน

                หลังจากเธอเดินออกไปแล้ว ป้าก็พูดขึ้นว่า “เมื่อไหร่เราจะสารภาพรักซะทีล่ะ”

            อาซาโมะสะดุ้งโหยง แล้วพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “แบบว่า...ผมยังไม่...คิดถึงมันเลย แล้วตอนนี้ก็...”

                “เรียนจบแล้วนี่ รีบๆบอกไปซะเถอะ งั้น ป้าไปก่อนน่ะ ตากผ้าขนหนูไว้น่ะ”

               

แล้วป้าก็เดินไปที่หลังร้าน สักพักต่อมา ซึสึกิก็ออกมาและพูดขึ้น

                “คืนนี้ก็ขอรบกวนอีกน่ะจ๊ะ”

            “อะ...อืม” เขาตอบอย่างอายๆและหน้าแดงนิดๆ

           

                หลังจากยามบ่ายในร้านทำผมที่กลิ่นไม่น่าพิสมัยผ่านไป ทั้งสามก็ขึ้นรถไฟฟ้าต่อ ไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของที่ขาดเหลือในการทำสตู และขึ้นรถไฟกลับไปที่ร้านเพราะป้าลืมของเอาไว้ ป้าเป็นคนป้ำๆเป๋อๆ เธอเคยลืมกระเป๋าไว้ด้วย และครั้งนั้นเราก็ต้องตามช่างกุญแจมาช่วยเปิดประตูร้านให้เพราะป้านึกออกตอนที่เราปิดประตูเสร็จไปแค่ 2 วิฯ เท่านั้น หลังจากที่เอาของที่ลืมมาแล้ว ก็มุ่งหน้ากลับบ้านในทันที

บ้านของป้าและลุงเป็นอพาร์ตเม้นห้องใหญ่ อาซาโมะมักจะนอนกับป้าเพราะลุงกลับดึกแทบตลอดและมักจะนอนที่โซฟาบ่อยๆ แต่นั่นเป็นเรื่องก่อนเขาจะขึ้น ป.5 ตอนนี้เขามีห้องส่วนตัวที่มาจากห้องเก็บของสุดรกหลังจากที่ทิ้งของออกไปได้ก็ให้ห้องนั้นกับอาซาโมะมา ห้องของเขาไม่ค่อยรกเท่าไหร่ เพราะเขาจัดห้องบ่อยๆ  และไม่ค่อยมีเวลาไปทำอย่างอื่นมากนัก เพราะระบบจัดการของป้าช่างเข้มงวดจนเขาไม่เคยทำการบ้านไม่เสร็จสักครั้ง

 

หลังอาหารเย็น ซึสึกิก็กลับไปและอาซาโมะก็โดนป้าแกล้งโดยการบีบขมัยและเขกหัวเพราะไม่ยอมสารภาพรัก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ป้าเค่ทำเล่นๆเท่านั้น แม้ครั้งนี้จะเจ็บกว่าปกติก็เถอะ

เป็นเวลาสี่ทุ่ม เขาเข้านอนทันทีเพราะฝนเริ่มตกหนักและฟ้าก็ผ่าเสียงดังจนแก้วหูแทบแตก เขาจึงนอนขดตัวในห้องนอนทันที ส่วนป้ายังคงอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจอยู่ ป้าของเขามีสมาธิกับการอ่านอย่างเหลือเชื่อเหมือนกับว่าตัดขาดกับโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ยังงั้นเลย เพราะมีครั้งนึงที่ป้าเกือบทำไฟไหม้บ้านเพราะผละเวลาไปอ่านหนังสือพิมพ์ขณะทำอาหาร และนั่นก็ทำให้เราต้องซื้อกระทะใบใหม่

 

คืนนี้เขานอนไม่หลับ อาจจะเป็นเพราะฝนตกฟ้าคะนองที่สนั่นพื้นพิภพอย่างที่สุดนี่ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะโรคนอนไม่หลับกำเริบ เขาเคยเป็นโรคนอนไม่หลับบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก เดือนล่ะสองสามครั้ง และครั้งที่เป็นหนักที่สุดเขาหลับตาลงได้ตอนตีสี่ โชคดีที่เป็นวันอาทิตย์ไม่งั้นเขาคงสัปหงกทั้งวันเป็นแน่

คืนนี้แปลกไปมาก ฝนตกจนเที่ยงคืน และเขาก็ยังไม่หลับ และดูท่าจะไม่ยอมซาลงเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้อะไรชักนำเขา แต่เขาเดินไปที่หน้าต่างอย่างเลื่อนลอยแต่ไม่ง่วงสักนิด มองฟ้าผ่าและจ้องฝนอย่างเลื่อนลอย เขาสัปหงกหลายครั้ง แต่พอจะไปนอน ตาก็ดันเปิดอ้าเต็มที่ขึ้นมา

 

ตอนนี้ตีหนึ่ง ฝนยังตกอยู่และเขายังคงตื่นอยู่ เขาจ้องมองฝนที่ตกหนักเรื่อยมา มีแสงแสงหนึ่งผุดขึ้นมา เขาเห็นมันชัดเจน มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชุดว่ามันเหมือนอุกาบาตรพุ่งเข้ามาหา และ โอ้ไม่น่ะ มันเป็นลูกไฟมหึมาขนาดเท่าลูกบอลได้ พุ่งมาใส่เขา เขาเอาหลังหลบออกมาเล็กน้อย และ เปรี้ยง! กระจกแตก เศษกระจกกระเด็นไปทั่ว ฝนสาดเข้ามา แต่นั่นไม่สำคัญอีกแล้ว อุกาบาตรนั่นอยู่บนตัวเขา มันเป็นผลึกแก้วใสที่ส่องแสงอย่างน่าประหลาด

“โอย หัวชั้น”เขาพึมพำ พอรู้สึกตัวอีกที เขายืนขึ้น แต่มีบางอย่างแปลกไป แก้วผลึกนั่นเหมือนกำลังจมดิ่งเข้าสู่ตัวของเขาทางหน้าอก เขาขยับตัวไม่ได้ ตัวแข็งทื่อ มือเหมือนหิน และเริ่มสั่น หลังจากที่มันเข้าไปในตัวเขาหมดแล้ว เขาเป็นลมล้มลงกองบนพื้นอย่างหมดแรง