poring-kung

“เฮ้อ เช้าซะที”

คากิตื่นจากการนอนหลับอย่างสนิทที่ไม่เคยได้นอนมาก่อน

 

เหมือนเมื่อคืนจะฝันร้ายด้วยแฮะเรา

“หมายถึงฝันร้ายแบบนี้น่ะเหรอ”

เด็กหนุ่มอีกคนที่หน้าตาเหมือนคากิพูดขึ้น

คนคนนั้นพูดมาจากเก้าอี้ของพี่สาวคากิ “แว๊ก ไหง นายถึงไม่ใช่ความฝันล่ะ”

“ก็นายต้องรับผิดชอบเรื่องชั้นไง”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ”

“เมื่อคืนเล่าไปแล้วจำไม่ได้หรือไง”

 

(ย้อนไปเมื่อคืนจ้า)

 

“หลังเวทย์เหรอ ?” คากิพูดด้วยสีหน้าอันตกใจ

“อ่าฮะ ก็นายทำให้ชั้นไม่มีร่างของตัวเอง นายก็ต้องทำให้ชั้นใหม่ไง”

“เอ่อ แล้วจะไปเอามาจากที่ไหนล่ะ พลังเวทย์ที่ว่าน่ะ”

“ทุกสิ่งในโลกนี้ต่างมีพลังเวทย์ทั้งนั้น แต่ส่วนใหญ่จะน้อยมากๆ”

“มนุษย์ด้วยเหรอ”

“ก็ถูกน่ะ แต่น้อยแบบอธิบายไม่ถูกเลย”

 

อะไรเนี่ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน มีปีศาจ มีพลังเวทย์

โอย ยังกับโลกแฟนตาซียังไงยังงั้นเลย

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

“เอ๊ะ ยังไงเหรอ”

“ก็หน้าตาที่มันสื่อออกมาว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ยังไงล่ะ”

 

เหอๆ ยังกับอ่านใจเราออกงั้นแหละ

 

“จะอธิบายต่อล่ะน่ะ”

“ส่วนใหญ่ พลังเวทย์น่ะ ยิ่งสิ่งมีชีวิตนั้นอายุมากๆ พลังเวทย์ก็จะมากตามด้วย”

“อย่างต้นไม้ ถ้าต้นใหญ่ๆ ก็จะมีพลังเวทย์อยู่มากมายเลยหล่ะ”

“แล้ว ถ้าเอาออกมา มันจะเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” ตอนนี้สีหน้าของคากิเริ่มมืดมนทุกทีๆ

“ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก ก็แค่เสียพลังเวทย์ไปชั่วคราวเท่านั้นเอง”

“แต่เราจะไปเอาพลังเวทย์จากสิ่งที่เราไปเอามาแล้วไม่ได้หรอกน่ะ เพราะมันจะไม่ได้ผลเลย”

“งั้น ขอนอนก่อนน่ะ” ตอนนี้หน้าของคากิผ่อนคลายและวูบหลับไปแล้ว

“เฮ้อ มนุษย์นี่ เบื่อง่ายจริงๆด้วยสิน่ะ” เด็กชายถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

(กลับสู่ปัจจุบัน วันอาทิตย์ เวลา 8.00 น )

 

“จริงด้วยสิ อืมๆ”

“งั้น รีบออกทำเก็บมาเถอะ ฮะๆๆ” เด็กชายดึงแขนคากิออกไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวสิ ขอกินข้าวก่อนน่ะ”

“ก็ได้ แต่ถ้าจะหนีล่ะก็ ฝันไปเถอะ หึหึหึ”

“คร๊าบๆ”

 

“ลงมาซะทีสิคากิ วันนี้มีกุ้งเทมปุระเป็นอาหารเช้าน่ะ” พี่สาวของคากิตะโกนขึ้นมาจากห้องครัว

“คร๊าบๆ”

“แล้วก็ เลิกคุยกับตัวเองได้แล้วน่ะตาบ้า”

“คะ..คุยกับตัวอะ..เอง เดี๋ยวน่ะ นาย ชั้น โอ๊ย ปวดหัวไปหมดแล้ว”

 

“แล้ว นายจะให้ไปหาที่ไหนล่ะ ในเมืองแบบนี้ไม่มีต้นไม้ที่ว่าหรอกน่ะ” คากิซุบซิชกับเด็กชาย

“ก่อนอื่นน่ะ ไม่ใช่ชั้น นายต่างหาก แล้วชั้นก็มีชื่อน่ะ โกคุ น่ะ”

“โกคุเหรอ อืม”

“นายเริ่มส่งเสียงเหมือนคุยกับตัวเองอีกแล้วน่ะ”

“เอ๊ะ”

นี่เรา ถูกคนรอบข้างหัวเราะเหรอ

ท่าทางเราเหมือนคนบ้าเลยสิน่ะ โถ่ เพราะเจ้าโกคุคนเดียวเลย

 

จู่ๆ โกคุก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจแบบที่สุด

“อ่ะ ได้กลิ่นพลังเวทย์มาแต่ไกลเลยแฮะ”

“ไหนๆ”

“บนดาดฟ้าตึกนั้นไงล่ะ ไปเลยสิ”

 

“ตึ๊กๆๆ”

เสียงวิ่งขึ้นบันไดดังมาแต่ไกล

คากิพึ่งออกมาจากลิฟท์แล้ววิ่งมาที่ดาดฟ้านี้ล่ะสิน่ะ

 

จะจริงหรือปล่าวน๊า

ที่บอกว่ามันอยู่ข้างบนนี้

งั้นหมายความว่าเราเป็นอิสระแล้วสี เย้

แต่มันง่ายไปหน่อยน่ะ

 

“ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกว่าพลังเวทย์มันน้อยๆ คงต้องอยู่กับนายไปอีกนานเลยแหละ”

 

เฮือก !

อย่าบอกน่ะว่าต้องสะสมให้ครบก่อน

สวรรค์ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ฮือๆ

“ถึงแล้ว”โกคุพูดขึ้นมา

“ไหนๆ อยู่ไหนเหรอ”

“อ่ะ นั่นไง ลอยอยู่ตรงนั้นไง”

 

หิงห้อยเหรอนั่น

ทำไมมันถึงมาลอยอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ

แสงเรืองๆอันเท่าลูกเท็นนิสเนื่ยน่ะ

“เชื่อเลยสิ แล้ว จะให้ทำยังไงล่ะ”

“ไปกุมมันไว้ไง แค่นั้นก็พอแล้ว”

“อือ”

ขณะที่ยื่นแขนเข้าไป จุ่ๆ ก็รู้สึกว่าท้องฟ้ามันมืดลง

คากิมองขึ้นไปข้างบน และได้พบกับ

 คะ ค้อนอันเบ้อเริ่มเนี่ยน่ะ“ตู๊ม” เสียงค้อนกระทบพื้นจนพื้นแตกดังขึ้นมา แต่ดูท่า จะเฉียดคากิไปนิดหน่อย

“โอะโอ มนุษย์เหรอ ทำไมมาหาของแบบนี้ล่ะ”

มะ..หมอนี่เป็นใครกัน

อ่ะ มีปีกอยู่ข้างหลังด้วย หรือว่าจะเป็นปีศาจ

อีกแล้วเหรอเนี่ย

ผมสีส้ม ไม่เห็นเหมือนของเจ้าโกคุเลยนี่ เจ้านั่นที่ต่างจากเราก็ตากับผมสีดำเนี่ยแหละ

แต่หมอนี่ อายุก็น่าจะพอๆกับเรา ตาสีเงิน กับผมสีส้ม แล้วชุดที่ดุเหมือนชุดช่างกลนี่มันอะไรกัน

ค้นนั่นท่าทางจะหนัก แต่หมอนั่นก็ถือได้เหรอเนี่ย 

“อืม ดูท่า นายจะมีปีศาจแฝงตัวอยู่สิน่ะ ถ้าอยากได้พลังเวทย์อันนี้ล่ะก็ เอาชนะชั้นให้ได้สิ”

เฮ้ย ไหงงั้นล่ะ ค้อนอีกแล้วเหรอ

อ่ะ สติเรา เลือนรางไปซะแล้ว

มัน อะ ไร กัน เนี่ย

นี่เรา ต้องมา ตาย งั้น เหรอ

 

คากิกระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว แต่ดูท่า นั่นจะไม่ใช่คากิเสียแล้ว

 

คากิหลับไปซะแล้ว ดูท่าจะรับแรงจากการสลับร่างไม่ไหวสิน่ะ

มนุษย์เป็นงี้ทุกทีสิน่า

 

“โอ้ ยอมเผยตัวเพื่อช่วยเพื่อนงั้นหรือไง”

“ถ้าเจ้านี่ตายไป ชั้นก็ไม่ได้ร่างของตัวเองน่ะสิ”

“แล้ว ทำแบบนี้จะดีเหรอ สลับร่างไปนายอาจจะเสียพลังเวทย์แต่กำเนิดไปหมดเลยนา”

“พูดมากน่า”

“จะสู้งั้นเหรอ”

“แล้วมีทางอื่นเหรอไง”

 

เด็กชายคนนั้นโจมตีโกคุโดยการเอาค้อนมาทุบที่ด้านข้างก่อน

แต่โกคุก็ใช้แขนกันไว้ได้ 

หมอนี่แรงเยอะใช่เล่นเลยแฮะ

“โอ้ เก่งเหมือนกันนี่นา แต่ดูท่าจะไม่ไหวสินะ”

“ดูออกด้วยเหรอไง”

“อือ งั้น ผมให้ล่ะกัน พลังเวทย์ที่เป็นเศษเหลือของฝนน่ะ”

“ขอบคุณน่ะ”

“รีบๆเก่งขึ้นซะน่ะ แล้วเราจะมาสู้กันอีก”

 

เด็กชายคนนั้นเอาค้อนทุบพื้นดาดฟ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่มีรอบร้าว แต่กลับเกิดรูช่องว่างระหว่างมิติขึ้น

 

“อ้อ แล้วก็ ผมชื่อ อิวายามะ คิตะ ครับ เป็นภูตของภูเขาทางเหนือน่ะ”

พูดจบ เด็กชายก็หายเข้าไปในหลุมนั้น และหลุมก็ได้หายไป

 

โกคุเดินเข้าไป และกุมแสงนั้น มันซึมเข้าไปในมือของโกคุอย่างนิ่งเงียบ

 

“ยังไม่พอแฮะ ยังอีกยาวไกลเลย”

 

หิมะที่ร่วงโรยลงมาจากฟากฟ้าดั่งดอกซากุระ

ก็เหมือนกับเวลา ที่จะเดินไปในเส้นทางที่เราคาดไม่ถึง

ดุจหิมะที่ไม่รู้ว่า จะตกเมื่อไหร่กัน 

~~~~~~~~~~~~ จบจ้า ~~~~~~~~~~~~

แก้ข้อมูลคากินิดนึง

คากิตาสีแดงเพลิงน่ะ ฮุๆๆ

 

ข้อมูล โกคุ

อายุ – 1 วัน (หลังออกจากไข่ อยู่ในไข่ 10 ปี ตอนอยู่ในไข่ก็มองเห็นโลกภายนอกน่ะ )ผมสีดำ ตาสีดำ

สิ่งที่ชอบ – การต่อสู้

สิ่งที่ไม่ชอบ – ทะเล

มีความทรงจำเหมือนคากิ หน้าตาเหมือนคากิ เสียงเหมือนคากิ แต่มีนิสัยไม่เหมือนกัน

โดยที่โกคุจะเป็นคนจริงจัง เวลาปกติจะอยู่ในตัวของคากิ

สามารถสลับร่างกับคากิได้ แต่ต้องใช้พลังเวทย์ค่อนข้างมาก

 

edit @ 13 Dec 2007 22:56:04 by poring-kung